وقتي كم ميخواني و كمتر مينويسي،
وقتي دلت براي نوشتن تنگ ميشود و هيچ بهانه اي نميتواند وسوسهات كند براي نوشتن،
وقتي سرت ـ مثلا ـ شلوغ است و مجالي نميماند براي وبگردي و آپديت كردن اين بلاگ،
وقتي خستگي امانت را ميبرد و توان اندك، اجازه نميدهد كه ـ مثل قبل تر ها ـ شبها بيدار بماني و سراغ اينترنت را بگيري،
وقتي تار عنكبوت بالا ميرود از در و ديوار اتاق مجازيات،
وقتي همه اين وقتها فرصتي ميشود براي يك پست،
پس بايد قدرش را دانست و همين چند جمله را هم گذاشت روي بلاگ...!