مداد كم رنگ

مصدرهاي ساده و مركب «دموكتاتوري»

emza — Mon, 15 Jun 2009 16:36:18 GMT

به تقليد از دكتر شريعتي نوشته‌ام؛

سيستم پيامك را مختل كردن، راي دادن، همه سايت‌هاي مخالف را يكجا بستن، سايت‌هاي عمومي چون فيس‌بوك و يوتيوب را محدود كردن، همه ستادها را پلمپ كردن، ميدان ولي‌عصر را پر از يگان ويژه و لباس شخصي كردن، چند روزنامه را در همان چاپخانه معدوم كردن، بچه‌هاي چند سايت را يكجا بازداشت كردن، تهران را با پادگان اشتباه گرفتن، تلفن‌هاي همراه را شب‌ها قفل كردن، سرعت اينترنت را به شدت پايين آوردن، وبلاگ‌ها را با هر ترفندي نمايش ندادن، همچنان سيستم پيامك را بسته نگاه داشتن، بازنده را مورد تمسخر و تحقير قرار دادن و بعد ادعاي همدلي و دوستي كردن، بوق زدن و الله‌اكبر گفتن در خيابان‌ها و بر بام منزل‌ها را ممنوع كردن، هشدار دادن و ترساندن از آمدن به خيابان‌ها، تفاوت آشوب‌طلب را با معترض تشخيص ندادن، همه را با چوب برانداز و غوغاسالار راندن، در نتيجه اجازه قانوني راهپيمايي آرام هزاران نفر را ندادن، آنها را ضد قانون ناميدن و با چوب همان قانون مورد عنايت قرار دادن و اين ماجرا را همچنان ادامه دادن تا به نتيجه دلخواه رسيدن!

•تكمله: دموكتاتوري يك واژه «من‌درآوردي» است به معناي اينكه به زور، دموكراسي را به خورد خلق خدا بدهيم(!!) و اجازه هرگونه حق اعتراض مدني و دموكراتيك را از آنها بگيريم تا كاملا شيرفهم شوند كه بايد به دموكراسي احترام بگذارند.

شنبه، روز مهرباني بود؟

emza — Sun, 14 Jun 2009 11:18:18 GMT

قبول دارم؛ بايد شكست را محترمانه پذيرفت. به قانون و آراي عموم مردم، به هر ترتيبي كه گذشت، احترام گذاشت، از راه قانوني پيگير مطالبات بود و...

من توجيه‌گر رفتارهاي نادرست اين روزها نيستم اما... اين «اما» مهم است؛ 14 ميليون نفر عدد كوچكي نيست. نمي‌توان يكجا منهدمشان كرد. منطقي نيست كه هيچشان گرفت. فراموششان كرد يا حقي برايشان قائل نشد. آنها با همه راي‌هاي كمشان حق تنفس دارند، حق اعتراض، حتا حق فرياد! اشكالي ندارد! بايد به ابهاماتشان پاسخ داده شود.

هر حكومتي، هرچقدر كه دشمن داخلي و خارجي داشته باشد، بايد حد تعادلي ميان براندازي، آشوب‌طلبي، غوغاسالاري (ادامه كلماتي از اين دست را در خبرگزاري فارس و روزنامه كيهان بخوانيد) با «اعتراض» تعيين كند. هيچ آدم عاقلي، آسيب رساندن به اموال عمومي را تاييد نمي‌كند اما اثر وضعي جلوي تنفس را گرفتن، دست و پا زدن ناصواب است.

فكر مي‌كنم پايه‌هاي يك حكومت –بعد از 30سال- بايد آنقدر محكم باشد كه با اعتراض‌هايي از اين دست (حتا بزرگ‌تر!) به لرزه نيفتد. فكر مي‌كنم بايد شرح صدر و قدرت تحمل يك دولت به اندازه‌اي باشد كه مردمي معترض را بجاي سركوب، تحمل و مديريت كند تا آسوده شوند.

فكرش را بكنيد كه اگر اجازه يك تجمع اعتراض‌آميز در گوشه‌اي از شهر داده مي‌شد و آن تجمع مديريت منطقي مي‌شد، تهران به اين حال و روز مي‌افتاد؟

باز فكر مي‌كنم (و اين‌ها نظرات و فكرهاي شخصي من است...!) كه هر دولتي بايد استاندارد مشخصي در برخورد با مردم داشته باشد. از پليس ضد شورش گرفته تا مسئولان رده بالا، مي‌بايست استانداردي تعريف كنند كه هركس از آن تخطي كرد، محكوم باشد و نه همه. صحنه‌هايي كه عصر شنبه 23خرداد با چشمان خودم ديدم، نمونه واضحي از سوءمديريت و بي‌تجربگي در برخورد با معترض و در ادامه، با مردم بود. رفتارهاي دلسرد كننده‌اي كه مشتي آدم بي‌گناه (ناظر بر صحنه) را ترساند. درحاليكه آشوب‌طلبان اصلي يا معترضان متعصب يا هرچه بنامندشان در محل نبودند و مردم بي‌پناه خيابان ميرزاي شيرازي و مطهري هيچ راه فراري نداشتند.

از طرفي، بي‌قانوني به هر نحوي مذموم است؛ خواه نپذيرفتن نتيجه انتخابات، خواه تخريب اموال عمومي، خواه سلب امنيت رواني مردم و خواه حضور معدودي بچه چوب‌بدست كه احساس مي‌كردند در حال نجات نظام هستند! (يعني بود و نبود نظام ما به وجود يا عدم آنها در هر اتفاقي بستگي دارد؟ يعني بعد از سي سال پرافتخار، پايه‌هاي مملكت به چوب‌هاي آنها بسته است؟ چه خيال خام و مفتضحي!)

شنبه، كام خيلي‌ها تلخ شد كه با هيچ عسلي شيرين نمي‌شود.

تيتر ندارد!

emza — Fri, 12 Jun 2009 20:04:18 GMT

سكوت تا هميشه در اين چند سال؛ حداقل تا 1392.

چه عدد عجيب زجرآوري...

emza — Mon, 30 Jun 2008 05:19:18 GMT

براي امروز...

emza — Wed, 06 Dec 2006 22:13:18 GMT

مثلا بدون شرحي به مناسبت روز دانشجو كه بي‌بخار نيست و رخوت‌زده نشده و بسيار باحال است و چندين "و" ديگر!
و البته براي دانشگاهي كه زنده است!

جوش بي خود

emza — Mon, 04 Dec 2006 20:07:18 GMT

نشد! پخش نشد و تنها به دليل يك خاطره شيرين «جوشي» بودن. همين!
بد وقتي هم كار را پس دادند كه نشود كاري‌اش كرد؛ با تمام وقت و زحمتي كه پايش رفت، مهم نيست. حتما حكمتي بوده...

•تكمله: واقعا از كامنت هاي دوستان لذت بردم و توانستم تا حدي فيدبك‌ها را تشخيص دهم؛ به اين مي گويند يك جريان باز اطلاعاتي و بدون سانسور؛ از همه ممنونم!

•• اما حيفم آمد از برخي كامنت‌ها به آساني بگذرم، بالاخره خودش يك پست مي‌شود با عنوان تكمله(!):

۱. خدمت دوست ناشناسي كه تصور كرده بود من با وزير آموزش و پرورش پيشنهادي آقاي رييس‌جمهور نسبت دارم، عرض مي‌كنم كه با تمام احترام، من هيچ نسبت نزديكي با ايشان ندارم و فقط فاميلي‌هامان با هم فاميلند! تازه، گيرم چنين، "از فضل پدر مرا چه حاصل...؟"

۲. فكر مي‌كنم و اعتقاد دارم كه عقايد هر كسي براي خودش كاملا محترم است و البته قابل نقد.
قضاوت هوشمندانه، سر اين‌گونه حرف‌ها با ماست كه آگاهانه مي‌خوانيمش. حالا مي‌خواهد فقط لبخند بزنيم يا هشدار جدي‌اش بپنداريم و به فكر برويم. قصد من هم تنها بيان آزادانه و عريان حرف‌هايي بود كه همين اطرافند؛ نه زير سوال بردن، نه انتقال يك بد دفاع كردن و نه فراموشي غيرت ديني‌مان. باور كنيد!

•• از اين‌ها هم بسي لذت بردم:

ــ برداشت اول: ای وای! اين احمدی نژاد چقدر بده! من چقدر باهاش مشکل دارم اونقدر بهش انتقاد دارم که حد نداره! اصلا خجالت مي‌کشم جايی بگم اين رئيس جمهوره کشورمه!وای... آه... اوه... پيف...
برداشت دوم: ای وای من چقدر روشنفکرم !چقدر حاليمه ! چقدر ژورناليستم!چقدر با حقوق شخصی خودم آشنام! چقدر از مسائل روز دنيا سر در ميارم! چقدر خوب آينده را ميبينم!...وای...قربون خودم برم!
‎‎‎
•• آقا من به كسي بي‌احترامي كردم؟ تندروي كردم؟ من، نه ژورناليست و نه روشنفكرنما؛ اما حق دارم كه حرف متين خودم را -بي‌شعار- ‌بزنم؟ ندارم؟! (اما تكه لطيف و كم‌نظيري بود! مرسي!)

ــ كار عذاب‌آوري است كه از كسي ـ به دلايلي كاملاً شخصي ـ خيلی خوشت بيايد ...اما 2هفته هر روز که بلاگش را باز مي‌کنی ببينی ... كار عذاب‌آوري است كه از كسي ـ به دلايلي كاملاً شخصي ـ چندان خوشت نيايد...

•• چشم! اين عذاب را خوب درك مي‌كنم و با تمام مشكلات اين روزهاي شلوغ، همه سعي‌ام را مي‌كنم! (همه سعي‌ام!)•

عذاب

emza — Mon, 20 Nov 2006 04:46:18 GMT

كار عذاب‌آوري است كه از كسي ـ به دلايلي كاملاً شخصي ـ چندان خوشت نيايد و بعد مجبورت كنند (سفارش دهند) تا برايش كاري با فضاي سراسر مثبت بسازي و تو هم از سر رودربايسي يا علاقه به تجربه‌اي جديد يا حتي اجراي امر، آن كار را قبول كني و كلي كلنجار رفته باشي براي اجراي آن!
بعد در مقابل عمل انجام شده (يعني قبول تهيه همان سفارش) قرار گرفته باشي و حالا بايد فكر درست و حسابي هم بكار ببري...

اوضاع من هنگام قبول تهيه يك گزارش به مناسبت حضور رئيس‌جمهوري در سازمان صدا و سيما، دقيقاً اينگونه بود. گزارشي كه قرار است وقت بازديد "محمود احمدي‌نژاد" پخش شود...

مسئله زير را حل كنيد

emza — Fri, 10 Nov 2006 19:34:18 GMT

پس از مدت‌ها وقت كردم و رفتم خريد كتاب. اولين كتابي كه خريدم، سوژه خود به خود پيدا شد!

حالا با توجه به شكل؛ مطلوب است قيمت خريد كتاب، اگر وزن كتاب مورد علاقه 1/25 كيلوگرم باشد؟!
چنانچه مبلغ پرداختي، 2375 تومان باشد، وزن كتاب چقدر خواهد بود؟!

• تكمله 1: فكر كنيد مي‌خواستم در آستانه هفته كتاب به "مسئله" تكراري و ملال‌آور كتاب و كتابخواني در جامعه بپردازيم، آن‌وقت پاسخ چه بود؟ •
• تكمله 2: به قسمت رياضي مخ‌تان زيادي فشار نياوريد! اين مسئله براي حل كردن آفريده نشده است؛ چه برسد به آن "مسئله"! •

هستم!

emza — Mon, 06 Nov 2006 20:14:18 GMT

عاقبت اين بلاي ناگهاني بلاگفا دست از سر من برداشت و بي‌خيال اين بلاگ بي‌نوا شد!
ماجرا از اين قرار بود كه در اوج اذيت‌هاي بلاگفا، يك روز بلاگم به كلي معلق ماند و بالا نيامد.
آنقدر نااميد شدم كه فضاي ديگري براي "مداد کم رنگ" گرفتم، اما پس از مشورت بسيار و با كمك عده‌اي از دوستان بلاگ درست شد...
اما اين تازه اول قصه بود كه تا مدت‌ها به هر دليل و با هر روشي وارد فضاي مديريت وبلاگ نمي‌شدم؛ از مرحله رمز مي‌گذشت اما وارد اصل ماجرا نمِي‌شد! طلسم...

هديه طولاني اين مرخصي اجباري، توسط همكاران و زحمت كشان بلاگفا نصيبم شد!

در اين بين چند موضوع براي نوشتن آماده كرده بودم يا در ذهن داشتم كه حسابي سوخت!
گزارش جلسه پادكست (البته دست نوشته‌هاي خودم هنوز نسوخته!)، يادداشتي درباره صاحبدلان و فيلم‌نامه‌نويسش، جشنواره خرماي زرين براي بهترين‌هاي ماه رمضان، ميم مثل مادر، تقاطع و . . . (البته شايد همت كردم و چند تا از اين موضوع‌ها را آپ كردم)

• تكمله: قصدم فقط اعلام موجوديت بود؛ همين! •

براي خواهري كه شازده كوچولوي ماست!

emza — Fri, 20 Oct 2006 00:05:18 GMT

آشنا مي‌زد؛ درست از همان وقتي كه دست در دست بابا، با آن كوله‌پشتي بامزه صورتي رنگش آمد و روبروي ما نشست.
آشنا مي‌زد؛ درست از همان زماني كه دفتر نقاشي كوچك و خوشگلش را درآورد و روي موكت سرد مصلي دراز كشيد و مداد‌شمعي‌هاي كوچكش را ولو كرد.
آشنا مي‌زد؛ درست از همان لحظه‌اي كه ميان دعا خواندن مامان و بابايش در شب قدر، شادمانه نقاشي مي‌كشيد، پاهايش را در هوا تكان مي‌داد و به صورت بابا لبخند مي‌زد.
درست از همان هنگامه حدس زدم كه مي‌شناسمش؛ شبيه كسي بود...